这一刀…
柳执白以为自己忘了,却发现他记忆深刻binn Θcc
一直没忘binn Θcc
依然这么恐惧binn Θcc
一只手落在地上binn Θcc
“你,你是陆,陆白!”
柳执白胳膊的疼,让他回过神binn Θcc
“这一刀,为你杀死的打更人binn Θcc”
陆白不回答binn Θcc
他再次把刀回鞘,“我可以再给你一次拔刀的机会binn Θcc”
“不,不!”
柳执白不再拔刀,也没有勇气再拔刀binn Θcc
“饶,饶了我…”
柳执白缓缓地跪在地上哀求binn Θcc
面对陆白方才一刀binn Θcc
他突然发现,他做的一切都是徒劳binn Θcc
他还是不敢面对binn Θcc
打不赢!
就是打不赢!
“我,我爹是副千户,你,你……”
唰!
刀芒闪过binn Θcc
陆白收刀binn Θcc
“这一刀是为了功德值!”
陆白往前走binn Θcc
砰!
后面传来柳执白倒地的声音binn Θcc
真男人binn Θcc
从不回头看死人binn Θcc